Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Άρθρο-φωτιά του Χρύσανθου Λαζαρίδη για το Πολυτεχνείο

Ο βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας Χρύσανθος Λαζαρίδης, ένας από τους πλέον στενούς και διαχρονικούς συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά, αποτυπώνει σήμερα με βαρυσήμαντο άρθρο του στο “Antinews” μια διαφορετική ανάγνωση των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ξεκίνησε τη διαδρομή του από την Αριστερά, και ο λόγος του παραμένει μέχρι και σήμερα αντισυμβατικός. Γι’ αυτό και το...
άρθρο έχει τη σημασία του. Ακολουθεί το άρθρο-παρέμβαση του Χρύσανθου Λαζαρίδη στο “Antinews” του Βασίλη Ζήση. “Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες. Και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες…” Του Χρύσανθου Λαζαρίδη Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ανήκω – θέλοντας και μη – σε εκείνη της γενιά. Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά… Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπεροβολήν… Και δεν εξαργύρωσα τη συμμετοχή μου στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου». Συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, κράτησα τις αποστάσεις μου και αποδοκίμασα όσους το έκαναν. Και μάλιστα σε εποχές που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο: Το κόστος να απομονωθείς από παντού. Και το ρίσκο να φανείς «γραφικός». Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα όχι επικαλούμενος τη «συμμετοχή» μου σε εκείνη την εξέγερση, αλλά μάλλον… αποσιωπώντας την. Ό,τι έκανα έκτοτε το κατάφερα όχι επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί… Και τέλος μίλησα από τους πρώτους για τη χρεοκοπία της μεταπολίτευσης του 1974 και για την ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευση». Σε καιρούς (πριν δέκα χρόνια περίπου) που κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πει κανείς… Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να γράψω σήμερα αυτές τις γραμμές, όχι «απολογητικά» με την έννοια της «απολογίας», ούτε καν με την έννοια του «απολογισμού». Μάλλον «παρεμβατικά», με την έννοια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε… Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε. Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω – είναι αρκετά διαφορετική: * Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»… Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού; * Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσεη εξέγερση). * Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974. Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια… * Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς… Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα… * Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ! Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό άρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»…. * Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε έναςκαθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση. Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση. * Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοΕλληνική Ιστορία. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε… Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας. * Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά… Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη». Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια τν οικειοποιήθηκε πλήρως! Κρίμα, γιατί η Αριστερά είχε πραγματικούς αγώνες, σύμβολα και ήρωες, που τους παραμέρισε, για να τιμήσει ένα πολύ μικρότερης σημασίας γεγονός από το οποίο η ίδια επισήμως μάλλον απείχε. Ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Διότι όλα τα άλλα που είχε στο «ενεργητικό» της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο «παθητικό» της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό, λειτουργούσε ενωτικά ως σύμβολο. Και γι’ αυτό ήταν πολύ βολικό. Αλλά ελάχιστα αληθινό… Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία καιΕλευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα. Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οικαρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν. Κι από τότε παραμένουν, όπως θα ’λεγε ο Άρης Αλεξάνδρου: «Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες» Το τι έκανε ο καθένας τους μετά δεν έχει και πολύ σημασία. Οι ήρωες είναι «τυχεροί» όταν πεθαίνουν. Γιατί μένει το «φωτοστέφανο». Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι μεγάλο κι έχουν την… «ατυχία» να επιζήσουν, τότε ακολουθούν ο καθένας τον δρόμο του, άλλος καλύτερο άλλο χειρότερο, άλλος αξιοπρεπέστερο, άλλος όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη της νιότης τους απαξιώνεται. Κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές» μπορεί να απαξιώθηκαν. Το ξέσπασμα Ελευθερίας, όχι… Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει. Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν. Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο – το φετίχ – που περιφέρεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους. Κι αυτοί που προσκύνησαν το «φετίχ», κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με το «έγκλημα». Γίνονταν φαντασιακοί μέτοχοι ενός μύθου, ακριβώς γιατί δεν μετείχαν στα πραγματικά γεγονότα… * Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, είναι γεγονός. Η νέα μεταπολίτευση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι ακόμα ζητούμενο. Σε αυτό το μεσοδιάστημα καταρρέουν οι παλαιοί μύθοι, χωρίς να εδραιώνονται οι νέες αλήθειες. Αυτό αναδεικνύει μια σύγχυση αναπόφευκτη. Αλλά για κάποιους είναι λυτρωτικό. Κυρίως για την ίδια «τη γενιά του Πολυτεχνείου»… Ναι, συμφωνώ προφανώς, με όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να τελειώνουμε με τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις. Να βρούμε το κουράγιο να εξηγήσουμε ότι τιμούμε κάθε ξέσπασμα ελευθερίας της Ελληνικής νεολαίας, αλλά δεν διογκώνουμε τα γεγονότα, ούτε προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων που έχουν περιέλθει στη λήθη. Το έχω υποστηρίξει ενυπόγραφα, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ακόμα ήταν δύσκολο. Κι εγώ απελπιστικά μόνος τότε… Αλλά όχι να περνάμε από τη μυθοποίηση στο… ανάθεμα! Πρέπει άραγε, να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε κάποτε για Ελευθερία; Πρέπει να απολογούμαστε, γιατί κάποιοι, ελάχιστοι, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους μετέτρεψαν σε εφαλτήριο καριέρας; Ως πότε σε αυτή τη χώρα όσοι αγωνίστηκαν για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να καλούνται σε απολογία; Φυσικά κάθε λαός έχει ανάγκη από σύμβολα. Αλλά εδώ δεν κατεδαφίζουμε φθαρμένα σύμβολα. Τρώμε τα παιδιά μας! Και τώρα τα τρώμε όταν έχουν πάψει προ πολλού να είναι «παιδιά». Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα. Όπως μπήκε-βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον… Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από απροσκύνητοι ήταν πλέον καιψυλλιασμένοι. Κι ανθρώπους που είναι απροσκύνητοι και ψυλλιασμένοι, δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα. Ιδιαίτερα οι άκαπνοι… Και παραμένουμε από τότε «για τους Σπαρτιάτες Είλωτες, και για τους Είλωτες Σπαρτιάτες». Παλαιότερα μας πετροβολούσε η Αριστερά για την είχαμε ξεπεράσει ή εγκαταλείψει. Σήμερα μας πετροβολούν και πολλοί άλλοι, γιατί ήμασταν τα θύματα ενός μύθου, που κάποιοι άλλοι έπλασαν στην καμπούρα μας… Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»: –Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε«Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»… –Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει. Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής. Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν. Αντέξαμε απέναντι σε θηρία. Δεν μας φοβίζουν οι ψείρες… Είμαστε και Σπαρτιάτες και Είλωτες! «Σπαρτιάτες» γιατί μάθαμε να πολεμάμε. Και «Είλωτες» γιατί μάθαμε να υπομένουμε… Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη…

14 σχόλια:

  1. Σαλτιμπάγκοι βουλευτάδες
    Με απατηλές φανφάρες
    Και τετράπαχες μισθάρες
    Του λαού το βιος ρημάζουν
    Και ασώτως το μοιράζουν
    Σ’ αδηφάγους μασκαράδες
    Με μισθάρες και με μπόνους
    Κι επιδόματα σε τόνους:
    Απάντηση
  2. Μόνο για ΕΛΛΗΝΕΣ
    Χρυσή Αυγή να ξεβρομίσει ο τόπος
    Μην περιμένετε προκοπή απ΄ τα κόμματα της σαπίλας.
    Απάντηση
  3. ΤΕΛΙΚΑ Ο ΜΟΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΩ ΑΚΟΜΑ ΑΣΕΛΓΟΥΝΕ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΝΟΘΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΔΟΝΤΙΑΣΜΕΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ
    Απάντηση
  4. ΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ ΤΑ ΟΣΑ ΛΕΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΕ.
    ΠΑΛΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟΡΙΕΣ ΑΛΥΤΕΣ.ΤΙ ΡΟΛΟ ΕΠΑΙΞΕ π.χ.ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ,ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΕ Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ (Ο ΜΕ ΕΒΡΑΙΟ ΣΥΓΓΕΝΗ)ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ο ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ 2 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ'Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ';;;;;Καλλ.
    Απάντηση
  5. Υποψήφια ξανά με τη ΝΔ η Σοφία Βούλτεψη
    ========================
    Σε ένα ψηφοδέλτιο που χώρεσαν ο Σάββας Τσιτουρίδης κι αρχικά ο περίφημος Συμπιλίδης, δεν θα μπορούσε να μην συμπεριληφθεί η γνωστή δημοσιογράφος Σοφία Βούλτεψη η οποία τα τελευταία 2,5 χρόνια ηγήθηκε της αντιμνημονιακής υστερίας από τα τηλεπαράθυρα.
    Θυμίζω ότι τη μαρτυρία της αξιοποίησε μέχρι και ο οικονομικός εισαγγελέας για την υπόθεση-φιάσκο με το δήθεν φούσκωμα του ελλείμματος του 2009 ενώ...
    ...δεν ήταν λίγες οι φορές που αποθέωσε τους Αγανακτισμένους και δεν ένιωσε άβολα με την προοπτική της Δραχμής.
    Απάντηση
  6. Στο δελτίο ειδήσεων του ALTER ψάχνουν να βρουν τον αντι-Τράγκα. Προσωρινά, τουλάχιστον, το ρόλο αυτό φαίνεται να τον αναλαμβάνει η κα. Βούλτεψη.
    Δημοσιογράφος, με την απαραίτητη δόση γραφικότητας, "γαλάζιο παιδί", ζητείται από δελτίο ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού πανελλαδικής εμβέλειας προκειμένου να συμβάλλει ως αντίπαλο δέος σε συζητήσεις επιπέδου καφενείου.
    Κάπως έτσι θα πρέπει να αναζητούν το διάδοχο του Γ. Τράγκα στο δελτίο ειδήσεων του ALTER. Η Σοφία Βούλτεψη, πρώην βουλευτής και νυν δημοσιογράφος, φαίνεται προς το παρόν η πλέον ενδεδειγμένη διάδοχος του αξεπέραστου Γιώργου Τράγκα.
    Είναι πάντως ομολογουμένως δύσκολη υπόθεση να βρεις διάδοχο της "βαριάς" δημοσιογραφικής κληρονομιάς και του επιπέδου (προπαντός αυτού) του κου Τράγκα.
    Απάντηση
  7. ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

    ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ;
    ΓΙΑ ΗΡΩΕΣ ΛΕΩ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΤΩΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΩΝ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ
    ΔΕΝ ΛΕΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝΤΕΣ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΤΟΥ ΛΟΒΕΡΔΟΥ
    ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΩΝ ΤΟΥ "ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ"
    Απάντηση
    Απαντήσεις
    1. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ..ΤΡΑΓΙ!

      ΜΑΛΑΚΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΚΙ ΟΠΟΥ ΚΟΛΛΗΣΕΙ;

      ΡΕ ΤΡΑΓΙ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ; ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ,,,ΤΙΠΟΤΕ ΄Η ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΣΙΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΣΟΥ;

      ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΓΕΜΙΣΕ ..ΚΟΥΡΑΔΕΣ!!!
  8. ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Το ρητό επαληθεύεται, ο Χειρότερος δεξιός είναι ο πρώην αριστερός.
    Με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Γάργαρο καθάριο νεράκι τον βόθρο του Σαμαρά;
    Επειδή οι καλοί φίλοι δεν είναι οι μονίμως χαϊδεύοντας ώτα πρός πρόσκαιρη ευχαρίστηση των ακουόντων, αλλά η αναφορά των πραγμάτων με το όνομά τους.
    Αυτοί είναι οι πραγματικοί ανιδιοτελώς δρώντες φίλοι και οχι οι γνωστοί πολύχρωμοι "φίλοι" , παπαγάλοι που "λαλούν" ότι αρέσει.
    Για εμάς η .. κάθοδος η κυρίας Σοφίας Βούλτεψη με την Νέα Δημοκρατία αποτέλεσε μεγαλύτερη έκπληξη απο αυτήν του κ. Συμπιλίδη.
    Γνωρίζοντες τις καταβολές της, την πνευματική υποθήκη που κληρονόμησε απο τον αείμνηστο "Μπάρμπα Γιάννη Βούλτεψη", καθώς και την επιστημονική, αντικειμενική καθαρότητα του πνεύματός της που δεν υποτάσσεται έναντι οποιουδήποτε οφιτσίου ή ανταλλάγματος.

    ΕΔΩ λοιπόν ... κολλήσαμε.

    Πως είναι δυνατόν το ατίθασο αυτό άτι ,
    η αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη μπλόκερ ,
    η πραγματική Ελληνίδα,
    να τεθεί υπό τις διαταγές ενός Σαμαρά, υπογράφοντος το ανθελληνικό ,
    αντιλαϊκό,
    εθνοκτόνο ,
    καταστροφικό μνημόνιο 2,
    μιας Ελληνοφάγου Μέργκελ εκπροσώπου του Δ` Ραϊχ και ενός πολιτικού προδότη ονόματι Συμπιλίδη που ΠΡΟΔΩΣΕ την παράταξή του;

    Ο Αξέχαστος Γάννης Βούλτεψης όταν ήθελε να ξεφύγει από δύσκολες πολιτικές ερωτήσεις που ήθελαν να τον τοποθετήσουν πολιτικά, έλεγε το εξής αμίμητο:

    "Εγω είμαι.. Βασιλοκομμουνιστής".

    Τώρα, Σοφία μας, περιμένουμε απάντηση σε άλλη μια φράση του Γιάννη Βούλτεψη:
    "Οσο καθαρό νερό κι αν ρίξεις σε ενα βόθρο, τα σκατά θα παραμείνουν ΣΚΑΤΑ".
    Ελπίζουμε από καρδιάς Σοφία ΜΑΣ, να ΠΕΤΥΧΕΙΣ, να ανατρέψεις τα δεδομένα και να "καθαρίσεις" την Συγγρού από αρχής, μέχρις τέλους.
    ΕΜΕΙΣ το ευχόμαστε, η Σοφία το... ΠΙΣΤΕΥΕΙ;
    Απάντηση
  9. Ο γιος του Γρηγόρη Λαμπράκη στο Επικρατείας της
    ===========================
    ΝΔ!
    Μεταξύ των ονομάτων που ξεχώρισαν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας είναι εκείνο του Θεόδωρου Λαμπράκη, ο οποίος είναι ο γιος του αείμνηστου αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη.
    Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γεννήθηκε το 1912 στην Αρκαδία, και ήταν . το 14ο από τα συνολικά 18 παιδιά που απέκτησαν οι γονείς του. Μεγαλώνοντας σπούδασε ιατρική στην Αθήνα με ειδίκευση στην γυναικολογία.
    Η αγάπη του για τον αθλητισμό ήταν μεγάλη και αυτό φαίνεται από τις διακρίσεις του, έχοντας πολλά πανελλήνια αλλά και βαλκανικά μετάλλια. Τα κοινά τον ενδιέφεραν πάντα, ενώ σημαντική ήταν η προσφορά του κατά την διάρκεια της Κατοχής στα λαϊκά συσσίτια, καθώς διοργάνωνε με συναθλητές αγώνες και τα έσοδα δίνονταν προκειμένου να δοθεί φαγητό σε όσους είχαν ανάγκη.

    Το 1961 εκλέγεται βουλευτής με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), ενώ εναντιώθηκε με πολλές ενέργειές του στους παρακρατικούς μηχανισμούς της μετεμφυλιακής Ελλάδας της εποχής.

    Στις 21 Απριλίου του 1963 μάλιστα αψήφισε εντολή της Αστυνομίας και πραγματοποίησε μόνος του στο μεγαλύτερο μέρος συνοδευόμενος από άτομα που τον προπηλάκιζαν και τον απειλούσαν, την Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Τελικά συνελήφθη και κρατήθηκε για μερικές ώρες.

    Στις 22 Μαΐου όμως η Μοίρα του επιφύλασσε ένα τραγικό παιχνίδι. Εξερχόμενος από συγκέντρωση που πραγματοποιείτο στην Θεσσαλονίκη για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό, δέχθηκε δολοφονική επίθεση από ομάδα παρακρατικών. Μερικές ημέρες μετά, ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπέκυψε στα τραύματά του και απεβίωσε. Το ημερολόγιο έδειχνε 27 Μαΐου 1963.
    ΥΓ.
    ΣΗΜΕΡΑ ο γιός του φιλά το χέρι των… φονιάδων του πατέρα του.
    ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;
    Ο πιο σκληρός δεξιός είναι ο πρώην αριστερός.

    Παραδείγματα; ….ΑΠΕΙΡΑ!
    Απάντηση
  10. ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ....

    ΜΟΥΓΚΑ Ο ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

    ΒΟΛΕΥΤΗΣ ΝΔ ΠΛΕΟΝ
    Απάντηση
    Απαντήσεις
    1. ΚΑΛΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ..ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ;

      ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΨΗ ,ΚΑΤΣΙΚΟΚΛΕΦΤΕΣ!!!
  11. ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΜΕ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ:ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΛΕΤΕ:
    =============================
    1). Άδωνις Γεωργιάδης...ο Σαμαράς έδωσε σύνταξη στους Κομμουνιστές!..
    http://citypress-gr.blogspot.com/2012/02/blog-post_3328.html
    2).Απόσπασμα επιστολής Χρυσής αυγής:5)Σε αντάλλαγμα γιά την στήριξη αυτή από το ΚΚΕ:
    α) Αναγνώρισε ως "εθνική αντίσταση" τα γνωστά τοις πάσι ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ!!
    β) Μετονόμασε σε "εμφύλιο" τον πόλεμο που ο Ο.Η.Ε (Γενεύη, 23-7-1947) είχε χαρακτηρίσει ως ξενοκίνητο (Σοβιετικής εμπνεύσεως) ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟ!!
    γ) Με γνώμονα το κομματικό και μόνο συμφέρον χορήγησε συντάξεις "αγωνιστού εθνικής αντίστασης" ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΟΤΕ ΗΛΙΚΙΑΣ, από το Ν.Α.Τ. και το Μ.Τ.Σ. , με αποτέλεσμα την καταστροφή τους!!
    Απάντηση
  12. ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ. Η ΩΡΑ ΤΟΥ «ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ» !!
    ==============================
    ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ 89 ΞΑΝΑΖΕΙ
    Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΑΜΕ» ΤΗΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ‘’ΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ…ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ’’!!
    Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί το Κ.Κ.Ε κάνει «πλάτες» στη Δεξιά του Καραμανλή και του Σαμαρά.
    Διαβάστε να μάθετε ποια είναι μερικά από τα «ανταλλάγματα» που απαίτησαν και ΠΗΡΑΝ οι εθνικοί μειοδότες της κόκκινης φονικής μηχανής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παράκληση: Μη βάζετε σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο.
Τ α σχόλιά σας ας είναι κόσμια