Πόσο δούλεμα τρώμε από την κυβέρνηση και τους παπαγάλους της στα ΜΜΕ; Και πού εντοπίζεται;
Πρώτον, για να αρχίσουμε από τα πιο ελαφρά, γιατί διασύρθηκε ο Βοσκόπουλος ενώ ο άλλος με τη συναυλία στη Μύκονο και τα σχετικά, ακούει στο ονοματεπώνυμο «Γνωστός Τραγουδιστής»; Ο Βοσκόπουλος δεν ήταν «γνωστός» ή ο «Γνωστός» έχει μεγαλύτερο δόντι από εκείνο του Βοσκόπουλου με σύζυγο υπουργό;
Δεύτερο δούλεμα η «πράσινη ανάπτυξη». Εχει βρεθεί η κυρία Μπιρμπίλη Παρασκευή μεσημέρι στην Πανεπιστημίου, που σε τέσσερα χρόνια θα… πεζοδρομήσει; Τα αυτοκίνητα από Σύνταγμα μέχρι Ομόνοια που προχωρούν σημειωτόν σε ποιον Καιάδα θα τα ρίξει η κυρία υπουργός; Τον έχει έτοιμο; Ή μήπως είναι κι αυτό σαν την άλλη «πράσινη ανάπτυξη» που γκρέμισαν το από δεκαετίας εγκαταλειμμένο ερείπιο της «Φαντασίας» κι έτσι η Αττική ανέπνευσε και δεν διαθέτει πλέον αυθαίρετα;
Το τρίτο δούλεμα αφορά στις ειδήσεις για τον ΣΔΟΕ και για το ότι αποφασίζει να πάει στα νησιά. Το ένα σκέλος του ερωτήματος αφορά στο γιατί τόσα χρόνια δεν πήγαινε, το άλλο έρχεται να υπενθυμίσει την περίπτωση της Λήμνου που πήγε το ΣΔΟΕ κι οι κάτοικοι έκαναν αποκλεισμό στο βαπόρι και τους έστειλαν πίσω φορτωτική. Γιατί τότε έγινε αυτό και δεν θύμωσε κανείς κρατικός λειτουργός; Ποιος εγγυάται πως δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια και σε άλλα νησιά;
ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ όμως δούλεμα αφορά στο ότι τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δηλώνουν με έμφαση πως το ΣΔΟΕ θα πάει στα κοσμοπολίτικα νησιά. Οπως στα παλιά ελληνικά μελό που οι κακοί ήταν πάντα οι πλούσιοι. Δηλαδή επικοινωνιακό κόλπο είναι όλο αυτό με τα κοσμοπολίτικα. Δηλαδή στην υπόλοιπη Ελλάδα επιτρέπεται να νοικιάζεις δωμάτιο με 120 ευρώ τη βραδιά και να μην κόβεις απόδειξη;
Και τα πράγματα σοβαρεύουν με το επόμενο χονδρό δούλεμα, καθώς τα ΜΜΕ, που έλεγαν ότι τον Δεκέμβρη του 2008 η Αθήνα κάηκε από τη γενιά των 700 ευρώ που πεινάει, παρουσιάζουν τώρα τη γενιά των 500 ευρώ με συνεντεύξεις επιλεγμένες ανθρώπων λογικών και ψύχραιμων –των 500 πάντα!– κι όχι τους έξαλλους των 700 που έκαψαν την Αθήνα.
Κι έπεται συνέχεια…
Eίμαστε σίγουρα σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι, με το κακομαθημένο εγώ μας να μας τραβά πίσω, στην αγκαλιά της μητέρας των σύγχρονων «θρησκειών», την ατομική σωτηρία, και με τον φόβο που οι δραματικές κοινωνικοοικονομικές περιστάσεις γεννούν να μας σπρώχνει βίαια έξω από την ιδιωτική σφαίρα, απέναντι στον εαυτό μας, έναν μακρινό πια εαυτό.
Η έρευνα για την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα που μόλις ολοκλήρωσε και δημοσιοποίησε το ΕΚΚΕ, αν και διενεργήθηκε λίγο πριν από το εκκωφαντικό ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης που θα τροποποιεί για καιρό τις μέρες μας, λίγο πριν από την οδυνηρή αφύπνιση από τη ραστώνη της πώρωσης, περιγράφει έναν Ελληνα βαθιά απογοητευμένο από τον δημόσιο βίο, σφόδρα επικριτικό με ό,τι άπτεται της πολιτικής, εξαιρετικά δύσπιστο απέναντι στους θεσμούς, έντονα ανασφαλή με το μέλλον, εντυπωσιακά επιφυλακτικό απέναντι στον συνάνθρωπο.
Περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους, κατά την έρευνα, ο Ελληνας φοβάται ότι ο πλησίον του θα τον εξαπατήσει, θα τον εκμεταλλευτεί, θα τον αδικήσει, θα τον συκοφαντήσει. Οργισμένος με τη γενική αφασία, μπερδεμένος ως προς το μερίδιο της ατομικής ευθύνης, ανυποχώρητος από τα κεκτημένα, εμφανίζεται στα στοιχεία βαθιά αντιφατικός. Με το ένα πόδι στη συντήρηση και με το άλλο στην πρόοδο, ένας έκπτωτος πατριάρχης γαντζωμένος από πιστεύω όπως «η γυναίκα πρέπει να θυσιαστεί για την οικογένεια», «όταν οι δουλειές λιγοστεύουν, οι άντρες είναι αυτοί που δικαιούνται να εργάζονται», αλλά με το βλέμμα στραμμένο σε ένα αύριο με «περισσότερη αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισοκατανομή εισοδημάτων με κυβερνητική παρέμβαση».
Σήμερα, μετά τη διεθνή διαπόμπευση, το ανηλεές αλλοδαπό σφυροκόπημα και με την εθνική περιπέτεια σε πλήρη εξέλιξη, είναι ακόμη πιο ανασφαλής, σχεδόν έντρομος μπροστά στην ανακάλυψη ότι το ιδιωτικό κάστρο του πυρπολείται, ότι οι ατομικές αξίες που υμνεί είναι ό,τι πιο εφήμερο, αβέβαιο, φθαρτό. Η βεβαιότητά του περί προσωπικής ολοκλήρωσης κλονίζεται, νιώθει να πατά σε σάπιο σανίδι, χωρίς τα προστατευτικά τείχη της εσαεί υλικής ευημερίας, χωρίς την ανεξέλεγκτη κατανάλωση που διέγειρε αδιάκοπα την προσωπική ζωή του κι όπου ζυμωνόταν βαθιά το πραγματικό με το φανταστικό ικανοποιώντας την ανάγκη για πολυτέλεια, για γόητρο. Τώρα η κατανάλωση προσφέρει περισσότερο ρίσκο παρά θαλπωρή, περισσότερο κενό παρά πλήρες, βιώνεται από τον μέσο Ελληνα ή τον νεόπτωχο ως «αμαρτία», ως παρηγοριά για τη ζωή που του λείπει ή θα του λείψει, ως θύμηση της ανθρώπινης πλεονεξίας πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η κοινωνία μας.
Η καμπάνα έχει χτυπήσει για πολλούς, τα επακόλουθα της κρίσης ήδη μας ωθούν σε μια καίρια καμπή. Εάν δεν ανακτήσουμε την αμοιβαία εμπιστοσύνη, αν δεν συμβάλουμε στο γίγνεσθαι συλλογικά, ενεργά, θα καταλήξουμε απλά νούμερα στην αριθμητική της οικονομίας, απλά ποσά, που προστίθενται, πολλαπλασιάζονται, αφαιρούνται, ολισθαίνοντας σε έναν νέο στείρο ατομισμό, που θα γυρνά την πλάτη σε ό,τι συνιστά πρόβλημα – τη ζωή μέσα στην κοινωνία, τη ζωή μέσα στην Ιστορία, την ανθρώπινη ανημπόρια αλλά και την ανθρώπινη δύναμη. Τη δική μας δύναμη.
Tασούλα Kαραϊσκακη
Στην Κρήτη οικοδομικές εργασίες έφεραν στο φως χιλιάδες χρυσές λίρες, κρυμμένες από την εποχή της κατοχής. Στην Πεδιάδα Ηρακλείου, ανάστατο είναι ένα ολόκληρο χωριό μετά την ανακάλυψη μεγάλου θησαυρού σε παλαιό κτίσμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για χιλιάδες χρυσές λίρες που ήρθαν στο... φως τυχαία, στη διάρκεια εργασιών αναστήλωσης-αναπαλαίωσης εγκαταλελειμμένης οικίας.
Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις ανάμεσα στους κατοίκους της περιοχής.
Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του σπιτιού πέθανε πριν από χρόνια. Παιδιά δεν είχε και οι πιο μακρινοί συγγενείς του δεν ενδιαφέρθηκαν για το σπίτι, το οποίο παρέμενε σφραγισμένο. Με το πέρασμα του χρόνου το σπίτι υπέστη μεγάλες ζημιές και κάποιοι από το περιβάλλον του εκλιπόντος αποφάσισαν να το πωλήσουν σε Ηρακλειώτη επιχειρηματία.
Ο τελευταίος, αν και δεν κατάγεται από την περιοχή, είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αγοράσει και να αναπαλαιώσει το συγκεκριμένο κτίσμα, καθώς του άρεσε πολύ το χωριό.
Ο νέος ιδιοκτήτης έδωσε εντολή σε συνεργείο να ξεκινήσει τις εργασίες αναπαλαίωσης. Στη διάρκεια των εργασιών, σύμφωνα με πληροφορίες, χρειάστηκε να γκρεμιστεί ένας τσιμεντένιος καναπές.
Εκπληκτοι οι εργάτες αντίκρισαν χιλιάδες λίρες να κατρακυλούν στο πάτωμα ανάμεσα στα μπάζα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο επιχειρηματίας φρόντισε να... αποζημιώσει τους εργάτες του συνεργείου, ζητώντας την... εχεμύθειά τους, κάτι που προφανώς δεν τηρήθηκε στο... ακέραιο.
Η είδηση του εντοπισμού του θησαυρού, που επί δεκαετίες είχε μείνει «θαμμένος», διέρρευσε στην τοπική κοινωνία που άρχισε να συζητά έντονα το θέμα.
Μαρτυρίες κατοίκων αναφέρουν ότι παλαιότεροι κάτοικοι συζητούσαν για την ύπαρξη ενός μεγάλου θησαυρού, πίστευαν όμως ότι τελικά ήταν μύθος. Ο πρώτος ιδιοκτήτης της παλαιάς κατοικίας ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα έντιμος και βαθιά θρησκευόμενος. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής πολλοί συγχωριανοί του εμπιστεύτηκαν τη φύλαξη των μικρών ή μεγαλύτερων περιουσιών τους, με την ελπίδα ότι οι λίρες και τα οικογενειακά κειμήλια θα επιστραφούν στα χέρια τους όταν με το καλό τελείωνε ο εφιάλτης του πολέμου.
Οι φήμες θέλουν τον άνθρωπο να παθαίνει δυστυχώς Αλτσχάιμερ με αποτέλεσμα να μη θυμάται πού είχε κρύψει τις λίρες. Λέγεται ότι συγχωριανοί και συγγενείς του χρόνια αργότερα είχαν σκάψει πατώματα και τοίχους (μέχρι και λαγούμια είχαν ανοίξει) προκειμένου να βρουν τις λίρες τους.
Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν για τον εντοπισμό του χρυσού, ποτέ δεν κατάφεραν να τον βρουν. Μόνο τώρα που ο επενδυμένος με πέτρα καναπές έπεσε αποκάλυψε το μυστικό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παράκληση: Μη βάζετε σχόλια με υβριστικό περιεχόμενο.
Τ α σχόλιά σας ας είναι κόσμια