88 χρόνια μετά την δίκη των 8 και την εκτέλεση των έξι

24/06/2010

88 χρόνια μετά την δίκη των 8 και την εκτέλεση των έξι

Θεωρώ οτι σπανίως προσεφέρθη τόση μεγάλη ύπηρεσία είς μίαν χώραν, άπό έκείνη τήν όποίαν προσέφερε τότε ό Πρωτοπαπαδάκης.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΊΖΕΛΟΣ

του Σπύρου Χατζάρα

Η Μικρασιατική καταστροφή, είναι ο δεύτερος Εθνικός Όλεθρος, μετά την πτώση της βασιλεύουσας.
Για περισσότερα από 80 χρόνια, συζητούμε, το «δίκαιον των εκτελέσεων» , την «νομιμότητα» των ενεργειών και τα πολιτικά κίνητρα των επαναστατών, τις σκοπιμότητες, το παρασκήνιο.
Η συζήτηση θα συνεχιστεί και τα επόμενα 80 χρόνια.

Οι επιπτώσεις της καταστροφής , επί του βίου του έθνους , δημιουργούν συνειρμούς με όσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας, και με όσα επέρχονται.Η συζήτηση για την δίκη των 8 και την εκτέλεση των 6, γίνεται επομένως επίκαιρη όσο ποτέ.

Επειδή, οι πολιτικές αποφάσεις, υπακούν στους δικούς τους νόμους. Ούτε στη νομιμότητα, ούτε στην Ηθική, ούτε στο δίκαιο.Στον νόμο της πολιτικής, ο πρωταγωνιστής δεν είναι ο εκάστοτε όχλος που αποκαλείται τιμητικά Λαός ,αλλά οι σχεδιαστές και οι δημιουργοί της Ιστορίας.

Η δίκη των 8 και η εκτέλεση των 6, δεν ήταν νόμιμη ,δεν ήταν ηθική, δεν ήταν δίκαιη. Ήταν αναγκαία.

Επεβλήθη, από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της πολιτικής ελίτ και εξυπηρέτησε τους έξωθεν και άνωθεν επικυρίαρχους. Τους πραγματικούς διοργανωτές της μικρασιατικής καταστροφής, που παρέμειναν στο σκοτάδι. Όπως πχ ο μογγολό-ιουδαίος, (εξ Ουαλίας), Δαβίδ Loyd George.

Το καθεστώς της εξάρτησης, έχυσε τo 1922 το αίμα των 6, ως σπονδή στον ΛΑΟ- Όχλο, για να επιβιώσει το ίδιο.
Το ίδιο πάνω-κάτω γίνεται και σήμερα (αναίμακτα),με την χορογραφία των εξεταστικών επιτροπών και την «αυτοκάθαρση» του συστήματος.

Ποιος πράγματι μπορεί να καταλάβει γιατί δεν εξετελέσθη στην Σμύρνη ο Αριστείδης Στεργιάδης, που ήταν πρόσωπο κλειδί για την καταστροφή και βρισκόταν σε άμεση προσωπική επαφή με τον Δαβίδ Loyd George.; Ο Χατζηανέστης εξετελέσθη.
Ο βασιλόφρων Παπούλας όμως ΟΧΙ.(εκτελέστηκε το 1935) .
Ο Πρωτοπαπαδάκης εκτελέσθηκε ; Επειδή διέσωσε την ελληνική οικονομία; Η επειδή αγόρασε ακριβά τις πατάτες της Νάξου; Πόσοι «Μπεναρόγηδες» εκτελέστηκαν για το «ΟΙΚΑΔΕ»;

Τα ερωτηματικά είναι ρητορικά.
Γιατί η απάντηση έχει δοθεί από την αναγκαιότητα.

Η συζήτηση για τα τραγικά συμβάντα πρέπει να είναι διδακτική.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η Επανάσταση δεν δεσμεύεται από το προϋπάρχον δίκαιο. Η Επανάσταση δεν είναι συνέχεια. Είναι ανατροπή. Δημιουργεί το δικό της δίκαιο. Το επαναστατικό δίκαιο.
Το ΑΓΟΣ, από την εποχή του ΚΥΛΩΝΑ ξεπλένεται με αίμα.
Και ενόχων αλλά και αθώων.
Παραθέτω την κρίση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την εκτέλεση των 6, από ομιλία του στην Βουλή, το 1932.

Δύναμαι νά βεβαιώσω ύμας μέ τόν πλέον κατηγορηματικώτερον τρόπον ό'τι ούδείς τών πολιτικών άρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί οτι οί ήγέται της πολιτικης ήτις ήκολουθήθη μετά το 1920 διέπραξαν προδοσίαν κατά της πατρίδος η οτι έν γνώσεί ώδήγησαν τον τόπον εις την ,μικρασιατικήν καταστροφήν.
Δύναμαι μάλιστα νά σας βεβαιώσω, ότι το έπ' έμοί πιστεύω άκραδάντως ότι, θά ήσαν εύτυχεις άν ή πολιτική των ώδήγει τήν Έλλάδα εις εθνικόνθρίαμβον. ...
Ό άδικώτερον τουφεκισθείς [μάλιστα] ήτο ό μακαρίτης ό Πρωτοπαπαδάκης. Φοβοΰμαι οτι. ή καταδίκη του καί ή έκτέλεσίς του ώφείλετο κυρίως εις μίαν άνδρικήν πράξίν, την όποία έκαμε νά προτιμήση νά κόψη τό χαρτονόμισμα εις δύο, παρά ν' άρχίση νά έκτυπώνη χαρτονομίσματα και νά καταντήση τήν δραχμήν εις τήν τύχην του μάρκου.
Θεωρώ οτι σπανίως προσεφέρθη τόση μεγάλη ύπηρεσία είς μίαν χώραν, άπό έκείνη τήν όποίαν προσέφερε τότε ό Πρωτοπαπαδάκης.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝIΖΕΛΟΣ (1932 )

Πανελλαδική Σύσκεψη Στελεχών της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ

Δεν μπορούμε να πάμε μπροστά αν δεν πατάμε στις ρίζες μας, στις αρχές και τις αξίες μας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αθήνα, 24 Ιουνίου 2010

Την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010 στις 9.30 π. μ., στο ξενοδοχείο Imperial (Πλατεία Καραϊσκάκη), η Αριστερή Πρωτοβουλία, πραγματοποιεί Πανελλαδική Σύσκεψη Στελεχών.

Με σύνθημα «Δεν μπορούμε να πάμε μπροστά αν δεν πατάμε στις ρίζες μας, στις αρχές και τις αξίες μας», η Αριστερή Πρωτοβουλία προκαλεί έναν ανοιχτό διάλογο για τις εξελίξεις του σήμερα και προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα για την πορεία της χώρας, του λαού και του ΠΑΣΟΚ.

Προκαλούμε την εποχή των κλειστών στομάτων, των σιωπηλών αντιδράσεων, του φόβου για τις εξελίξεις που ζούμε, της ανασφάλειας για το μέλλον όλων μας, των απολίτικων διαδικασιών και της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος με πολιτικό λόγο, δημοκρατικό διάλογο χωρίς αποκλεισμούς, με όραμα για μια άλλη πορεία των εξελίξεων.

Προκαλούμε τη συμμετοχή στην περίοδο της αποχής, τη σκέψη στην περίοδο της κρίσης, του αγώνα στην περίοδο της απογοήτευσης.

Αναδεικνύουμε το «εμείς» στην εποχή του «εγώ».

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης απαντά σε Δραγώνα και Διαμαντοπούλου

Η νέα ιστορία

Επιθυμών να συμβάλω στη νέα κατεύθυνσι του σχολικού βιβλίου ιστορίας με σκοπό να αμβλυνθούν οι Ελληνικές ακρότητες για τους Τούρκους, στα πλαίσια της συνεργασίας μεταξύ των δύο λαών, σας αποστέλλω ωρισμένας γενικάς απόψεις μου. Ας αρχίσουμε από το 1453.
Εκείνη την εποχή παρουσιάσθηκαν στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Τούρκοι. Αυτοί ήσαν ανέκαθεν ένας ειρηνικός και φιλήσυχος λαός. Βασική απασχόλησίς τους ήσαν τα γράμματα και οι τέχνες. Η συμβολή τους στον ανθρώπινο πολιτισμό υπήρξε και παραμένει σημαντική. Αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, δεν θα είχαμε φιλοσοφία, γλυπτική, αρχιτεκτονική, αθλητισμό κ.τ.κ. Οι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία. Μεγάλοι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία. Μεγάλοι Τούρκοι τραγικοί ήσαν Μεχμετύλος, ο Μουσταφλής, ο Χασανίδης κ.ά.
Σπουδαία υπήρξε προσέτι η συμβολή των Τούρκων στις επιστήμες, όπως στα μαθηματικά, στην γεωμετρία, στην ιατρική κ.τ.λ. Επιφανέστερος Τούρκος ιατρός, που από πολλούς θεωρείται ιδρυτής της ιατρικής ήταν ο Αχμετλιός και φυσικά πρέπει να αναφέρουμε, ότι απ' όπου επέρασαν οι Τούρκοι άφησαν απαράμιλλα δείγματα του πολιτισμού τους, όπως θέατρα, στάδια, βιβλιοθήκας κ.τ.λ.
Βέβαια και οι Έλληνες έκτισαν δύο-τρία θέατρα, όπως της Εφέσου, που όμως δεν συγκρίνεται με τα τουρκικά και δι' αυτό οι Τούρκοι εκεί δεν δίδουν παραστάσεις δραμάτων, αλλά οργανώνουν καμηλοδρομίες. Αξιοσημείωτα είναι και τα ήθη των Τούρκων, τα οποία χαρακτηρίζονται από αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πραότητα, καλωσύνη, με συνέπεια να επικρατήση η φράσις «έγινε Τούρκος», που σημαίνει ευγενέστατη συμπεριφορά.
Ένας τέτοιος ανώτερος λαός δεν μπορούσε να περάση απαρατήρητος από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Μόλις τους είδε, αναχώρησε από τα φτωχά ανάκτορά του και επισκέφθηκε την πλούσια σκηνή του Μωάμεθ. Με επιμονή του ζήτησε να τον φιλοξενήση στην Πόλη και στην Ελλάδα. Ήταν μία μοναδική ευκαιρία να εκπολιτισθούν οι Έλληνες, από την επαφή τους, με τους Τούρκους.
Ο Μωάμεθ στην αρχή δεν ήθελε, διότι εφοβείτο μήπως οι Τούρκοι, που θα εγκατασταθούν στις Ελληνικές πόλεις, χάνουν τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα. Τελικά, υπεχώρησε και αποφάσισε να παραμείνουν στις Ελληνικές χώρες όχι για πολύ καιρό μόνο για τετρακόσια χρόνια.
Τις άριστες σχέσεις Ελλήνων-Τούρκων διαταράξανε κάποιοι Έλληνες ακραίοι.
Αυτοί ήσαν διάφοροι ξενοφοβικοί και ρατσιστές, όπως ο Ρήγας που κυκλοφόρησε μάλιστα και βιβλίο («Θούριος») στο οποίο προσέβαλε τους Τούρκους ως Έθνος και διέγειρε φυλετική διάκρισι και μίσος κατά των Τούρκων. Ευτυχώς, οι εκπρόσωποι ενός Παρατηρητηρίου συμφωνιών εμήνυσαν τον Ρήγα για ρατσισμό κ.τ.λ. Τελικά, τον σκότωσαν, διότι τότε λειτουργούσε η υπέροχη οθωμανική δικαιοσύνη, όχι όπως τώρα, που οι ρατσιστές αθωώνονται.

Ζούσαμε αγαπημένοι

Έτσι, φθάνουμε στο 1821. Τότε, αρκετά τυχοδιωκτικά ακραία στοιχεία σαν τους Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Νικηταρά κ.τ.λ. μαζί με φασιστικές ομάδες της εποχής βιαιοπραγούσαν εναντίον των φιλησύχων Τούρκων και τους ζητούσαν να φύγουν από την Ελλάδα, στην οποίαν τόσα πολλά προσφέρανε.
Οι Τούρκοι, εκ φύσεως ήπιοι χαρακτήρες, αποφάσισαν να φύγουν.
Αλλά συνάντησαν την αντίδρασι του Ελληνικού λαού, που ξεχύθηκε στους δρόμους για να τους εμποδίση, διότι ο Ελληνικός λαός αγαπούσε βαθειά τους Τούρκους και τους ευγνωμονούσε για την ευημερία των Ελλήνων.
Μεγάλοι ιστορικοί, όπως ο Ισμέτ Σκατά, περιγράφουν συγκινητικές στιγμές αποχωρισμού Ελλήνων-Τούρκων. Στην Ήπειρο οι κάτοικοι δεν άντεχαν τον χωρισμό και γνωρίζουμε όλοι, ότι πολλές γυναίκες του Ζαλόγγου πέσανε στον γκρεμό, διότι δεν είχε νόημα η ζωή τους δίχως Τούρκους. Στο Μεσολόγγι οι Έλληνες προσφέρανε τα σπίτια τους στους Τούρκους για να μείνουν και κάποιοι να φύγουν. Είναι η γνωστή έξοδος του Μεσολογγίου.
Ωστόσον, οι ακραίοι, φασίστες, ακροδεξιοί, ρατσιστές, αντισημίτες κ.ά. δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα με τον εθνικισμό και τον φανατισμό τους. Μάλιστα, ένας - αν δεν με απατά η μνήμη λεγότανε Αθανάσιος Διάκος - σ' επίδειξι ρατσισμού και εθνικισμού καυχιότανε, ότι «Γραικός γεννήθηκα και γραικός θα πεθάνω». Αφού οι Τούρκοι είδαν, ότι υπήρχαν Έλληνες που δεν τους θέλουν, σηκώθηκαν και έφυγαν. Όμως, οι ακραίοι δεν ησυχάσανε. Υποδαυλίσανε επαναστάσεις και το 1912 ανάγκασαν τους Τούρκους να φύγουν και από την υπόλοιπη Ελλάδα. Και πάλι, οι εθνικιστές με τον φανατισμό που τους διέκρινε, εκστρατεύσανε εναντίον των Τούρκων στην Μικρά Ασία.
Τελικά, το 1922 οι Τούρκοι με διπλωματικότητα και αβρότητα έπεισαν τους Έλληνες να αποχωρήσουν από την Μικρά Ασία. Τους διευκόλυναν να φύγουν από την Σμύρνη, αλλ' εκείνη την ημέρα απεργούσαν οι ναυτικοί και έγινε συνωστισμός στην παραλία.
Από τότε, Έλληνες και Τούρκοι γείτονες και φίλοι, ζουν αγαπημένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο. Μπορεί κάποιοι ακραίοι να φωνάζουν, αλλ' έχομεν την Διαμαντοπούλου, την Ρεπούση, την Δραγώνα, τον Ηρακλείδη, τον Φούφουτο κ.τ.λ. και προ παντός τον πρωθυπουργό μας, που σαν νέος Παλαιολόγος καλεί τους Τούρκους να έλθουν στην Χώρα, να φέρουν τον λαμπρό πολιτισμό τους, τα ήθη και έθιμά τους. Καθήκον των νέων γενεών είναι να φροντίσουν να αναπτυχθούν στενές σχέσεις Ελλάδος -Τουρκίας.
Να αγαπάμε τους Τούρκους, διότι αλλοιώς δεν θα διαλυθή η Ελλάς.
ΚΟΙΝ: καν Διαμαντοπούλου
Λέσχη Μπίλντερμπεργκ